Foto en tekst © Fam de Moor

Gebruikt u foto's, film en/of teksten : Vraag dan eerst toestemming.

En altijd bron vermelding

Foto’s en tekst van andere worden met toestemming gebruikt  en opgeslagen in archief voor hergebruik.

AKALA DAGBOEK

 

Dagboek van een kweker week 12

 

Hallo allemaal,

 

Australië Bangkok en Singapore ..Ik  wil daaruit wat hoogtepunten met u delen.

Ik neem u mee naar de Blue Mountains , Australië Zoo , Yurong birdpark, Lammington Park ,The bridge of the river Kwai, en nog veel meer. We beginnen bij het begin 

 

Maandag 

De out back tour met  Bianca ,John Griffith ,Mieke en Cecil Ford ,Rolf Blane  en Rob Inmann.

 

 

We zijn al een paar dagen in Australië en hebben enkele leuke dagen gehad met Dayle . Dayle is een vriendin die ik via internette heb ontmoet . We gaan naar haar huis en zien haar dieren. Ze is dol op dieren maar haar edelpapegaaien zijn de reden van ons contact. Hoe mooi is dat je via internette mensen kan leren kennen. Ontmoeten en dan zo op een lijn kan zitten en samen genieten van de dagen die komen. Dat vind ik nog steeds een waar wonder. Ik voel me dan ook gezegend dat deze wereld me zulke fantastische mensen laat mee maken. Onze dagen samen zijn onvergetelijk. Omdat we na de Iron Range trip weer een paar dagen bij Dayle zijn kom ik daar later in het verslag nog op terug..

 

On the way to Iron Range:

 

 

 

John haalt ons op , hij is iets later, en we beginnen de dag met een cappuccino. Daarna met Rob en Rolf naar Mieke Ford en haar man Cecil. Bij Mieke kijken we naar de vogels ,bespreken we de kweek van de grijze roodstaarten .Ze heeft bij iedere vogel een verhaal. Bijzonder is het verhaal van een mix regenboog Lori met een schubbe Lori. Die vloog op een dag op haar schouder. Ze vroeg de vogel “wil je in een kooi!” En ze deed het deurtje open  en hij vloog er in. De vogel “Blauwkop “genaamd, ging naar binnen en ze verzorgde de vogel.  De vogel kreeg een vriendje . Een schubbe Lori en ze kregen kuikens. Zo mee en dan vliegt de vogel buiten los .En komt dan naar een tijdje terug naar de kooi. Kijk dat zijn van die verhalen die ik nu zo leuk vind. Het is tijd om te gaan.  

 

Bianca gaat bij Mieke in de auto, ik ga bij John. De wegen beginnen rustig. Mooie natuur we rijden langst de zee naar boven. We komen langst Port Douglas en gaan naar boven via Laura naar Musgrave. Hoe hoger we gaan hoe ruiger de weg.

Onderweg stoppen we even om de benen te strekken. “Kom “ zegt John “Wellicht zitten hier krokodillen. En ja 2 grote krokodillen liggen op een baai aan de rivier. We klimmen langs een rots omhoog en omlaag En vinden een goede spot om een panorama foto te maken.  Maar het is stijl en ik val een meter of 2 naar beneden. Alles goed ,maar wel mijn broek en been kapot. Maar luister alles beter dan opgegeten te worden door een Chricky.

Dan zing ik zachtjes “ I will surfive”. En Life goos on.. 

 

 

 

We komen aan in laura een Aboriginals plaatsje en bezoeken Split Rock En daar klimmen we op de berg waar we de tekeningen in de rotsen bewonderen. Hier was de klim naar boven niet ongevaarlijk, en dus ging ik voorop. Na 15 minuten dacht ik waar is iedereen !  Maar in mijn enthousiasme klom ik door . Ik dacht “ze blijven wel lang weg”!  Dan komt na zeker een minuut of 20 Mieke en ze zegt de mannen zijn terug .Bob is gevallen en heeft zich bezeerd en Bianca was ook gevallen. Haar been was kapot.. Het doet goed zeer als je op plaatsen als deze valt.. Alles is zand ,steen ,rots, maar goed je gaat door ,je wil alles zien. Toen we beneden waren werden ze allemaal goed ingespoten met een desinfectie middel en we besloten maar weer eens op pad te gaan.

 

We rijden een klein stukje door en John vraagt aan mij “Thiely wat kost een rosé kaketoe in Nederland.”!  Ik zeg +/- 1000 Australische Dollar .Okay dan zit hier zo ongeveer voor een miljoen langst de weg zegt hij !Ik kijk en wow ,alles is rosé .

 

We zien een grote flock met rosé kaketoes. 

 

Als ik zeg 100 dan denk ik dat ik niet overdrijf.Ze zitten op de telefoon draden en langst de weg .We stoppen en genieten van de vogels. Veel ouderlijke vogels met jongen. De Aboriginals voeren bij omdat er jongen zijn. Dan rijden we door .En dan stopt de gewone weg en rijden we op wat ze noemen :

 

Dirty Roads”. Nu stel je voor een weg van zand , droog, met veel gaten, spleten, hobbels . Heb je dat! Oké dan vermenigvuldig dat met 10 . Dan zit je een beetje in de line van  “de Dirty Road. Meteen schiet me het liedje binnen. Van voor naar achter van links naar rechts. Van voor naar achter naar links en rechts, en dat gaat dan een uurtje of 4 door. Ik voel me billen niet meer. Als een tegenligger langst je rijd dan zie je 2 minuten niets dan Stof en Stof .

Het is net of er mist hangt maar dan met een zicht van 0 .

 

 

En dus alles is wit en grijs. John weet de weg en rijd door omdat hij weet er zit niets voor hem. Maar voor ons voelt dat toch wel “skary ”aan.  En als je dan denkt erger kan niet , dan opeens is het donker. Na 12 uur rijden komen we om 19.00 uur in Musgrave.  Daar bestellen we een heerlijke steak met friet. En gaan we om 21.00 naar ons huisje . Dat ziet er goed  en schoon en veel belovend uit. We gaan vroeg naar bed want morgen gaan we met het opkomen van het licht weer op pad . De eerste dag op pad naar het Noorden zit er opHet was Indrukwekkend. Wat zal de dag van morgen ons brengen. Ik ben benieuwd.

Maar ons gezelschap is goed . We genieten. Daar gaat het om. Ik doe mijn ogen dicht en slaap.

 

Wat een Xperience. En ik denk aan Graham Taylor. Zijn boek kan ik dromen. En zijn reis ga ik nu maken. Wat ben ik toch een bofferd.

 

Vriendelijke Groet.

Ed en Thiely de Moor.

papegaai@akala.nl / www.akala.nl 

www.birdfood.nl

Foto en tekst  @ Fam de Moor Gebruikt u foto's, film en/of teksten : Vraag dan eerst toestemming. Foto’s en tekst van andere worden met toestemming gebruikt  in ons dagboek,en in dagboek-archief opgeslagen voor hergebruik. Onze dank hier voor