|
Foto en tekst © Fam de Moor
En altijd bron vermelding Foto’s en tekst van andere worden met toestemming gebruikt en opgeslagen in archief voor hergebruik. |
|
AKALA DAGBOEK |
|
Hallo allemaal
Weer een week voorbij ,waar blijft de tijd. Ik hoop jullie vinden de verslagen van de dagen in Iron Range nog steeds leuk. Want we zitten al aan de laatste dagen aldaar. Voor mij is het steeds een herbeleving van de dagen en ik geniet er erg van. In mijn hoofd ben ik al weer aan het nadenken hoe en wanneer ik toch weer naar deze plek kan gaan, want het was adembenemend.
4 Een dag in Iron Range
Om 5.30 uit bed en we staan klaar. Maar de mannen dus niet , als dan uiteindelijk John komt ,gaat ie eerst naar de mannen Die lusten wel een cuppa!! Duh, wij willen de vogels zien. Teleurgesteld gaan we tegen 7.30 naar de bomen . Wanneer je vogels wil kijken weet je dat je vroeg op moet en dat je voor zonsopgang er moet zitten. We krijgen steeds meer de indruk dat de heren daar lak aan hebben. Uiteindelijk eerst de heren naar “hun” boom gebracht en John zet ons af bij Mieke en Cecil. Komen we daar aan zegt Mieke dat we te laat zijn. De actie was ruim een half uur eerder. Bianca schiet vol tranen en kan haar emoties niet meer de baas en begint te huilen. Wij staan gvd om 5.00 uur op zodat we op tijd bij de boom kunnen zijn, maar omdat twee ouwe knollen dit blijkbaar wel heel vroeg vinden, missen wij ons moment. Ze was zo boos! Dit was nl al de tweede keer dat ons dus iets door de neus geboord werd. Ik kan dat wel begrijpen, want we hadden de wekker op tijd gezet, we hebben gewacht en dan kom je door de mannen te laat op de spot. Goed je kan daar niet meer aan doen . Dus gaan we op zoek naar de “juiste boom. ”We horen ze wel de edels ,maar zien ze niet.
Wel nog even met Mieke en Cecil naar “hun” boom geweest, maar er was weinig actie meer. Hahahaha, en wat we toen besloten? We gingen naar de boom van Rolf en Bob. Zij hadden gisteren al geweldige foto’s geschoten van de edel pop op het nest, dus vonden wij dat wij nu aan de beurt waren. Ik ben klein maar dapper en ga in de stoel van Rolf zitten en maak foto’s . We zijn eigenlijk zo ongeveer voor hun gaan zitten en staan. Bob begreep het wel, die zei al dat hij al mooie foto’s had, dus dat het nu onze beurt was. Of Rolf het begreep? Ik heb geen idee, boeit me ook eigenlijk niet. Wat hadden zij een geweldige plek. En nu was het gewoon even onze beurt. En och de mannen moet ik zeggen “Dat kwam wel goed “..
We zien de pop nog op het nest zitten. De twee kaketoes proberen van alles te doen om de pop van dat nest af te gooien. Ze zetten alles in en dan nog lukt het niet. Goed voor ons want we maken onwijs mooie foto’s . Zelfs de edelman op de foto ( gelukmomentje ). Maar nog geen man gezien aan het nest. Mooie close-up foto’s van deze superplek! John was niet blij dat we met zijn allen op dezelfde plek stonden. Het zou wellicht e.e.a. kunnen verstoren, maar ik geloof niet dat de pop ons heeft gezien. Ze was te druk bezig haar nest te beschermen . Twee geelkuif kaketoes hadden interesse in haar nest. Maar ze liet zich de kaas niet van het brood eten. Gelukkig wel het goede humeur weer terug J
Dan komt John aan gereden en vertelt dat we snel moeten zijn. Ze hebben dus Palmies gespot in Lockheart. Dus als de gesmeerde bliksem alles ingeladen en op high speed naar Lockheart. Komen we daar aan zitten er 5 Palmies in de notenboom. Vanuit een soort kraakpand kunnen we het goed zien. Ik ben binnen maar Bianca helpt eerst de andere en dus is ze zelf het laatste . Ik haal de raam gordijntjes voor mijn neus weg. Hier slapen de Aboriginals denk ik in bij gebrek aan beter . Lijkt een kraak pand zeg maar ! Maar Ik zie alleen het raam voor mijn neus ! Ik denk ”kaasje “dit is even mijn plek !
Ik heb een Superview! Maar er lag allemaal rommel op de grond en zoals al eerder gemeld, de twee heren kijken allemaal niet zo nauw en denken vooral aan zichzelf, dus op het moment dat Bianca haar camera aan gezet heeft was er zoveel herrie dat de vogels letterlijk gevlogen waren. Ik zal niet herhalen wat Bianca toen zei. Ze was zo teleurgesteld. Ze zaten zo dichtbij, zo mooi in het licht. Zo’n view krijg je nooit meer. Gelukkig had ik hele mooie foto’s, en wat voor mij is , is voor haar en andersom. Maar Bianca was echt over de zeik. En gelijk had ze . Ik zei tegen haar , we gaan hier straks terug zonder de mannen !! Na de lunch in de auto gestapt met zijn vieren en weer lekker de toerist uitgehangen. Eerst naar Portland Roads. Daar bij het strand rondgekeken. Ze hebben daar een soort van mangrovebos dat in de zee groeit. Erg bijzonder om te zien.
Ook bleek dat ze er een stuk grond te koop hadden staan. We stelden voor aan Cecil en Mieke of zij het niet konden kopen, dan kwamen wij wel weer logeren J. Nou, ze wilden het alleen kopen als wij het huis dan kwamen bouwen. Ik geloof dus niet dat dat hem gaat worden. Door naar Chillibeach. Een witstrand onder de palmtrees. Net een bountystrand. Perfecte plaatjes!
We gaan naar een soort afval plaats bij Cilly Beach en lopen daar wat rond en zien ook dat de palmkaketoes hier vaker zijn aan de bomen. Mieke vertelt ook dat als palmkaketoes uit vliegen ze vaak hier naar toe gaan . Om hun jongen te leren vliegen. Goed die tijd van het jaar was het niet. Maar je kreeg wel de juiste indruk van hun gedrag . En de mogelijkheden voor deze vogels en je zag de bomen waar ze zich dan veilig bij voelen. Hoog open en overzichtelijk. Hier sprokkelen we hout voor het kampvuur . Daar gaat Cecil op koken vanavond. Zwaar droog hout word op de auto geladen. Cecil heeft wat kokos noten en wat oesters gevonden en die worden ook mee genomen.
Omdat we toch nog wel heel erg graag de Palmies wilden zien, zijn we van hieruit weer terug gegaan. Eerst even naar de campsite van Cecil en Mieke, zodat Cecil alvast het vuur kon opstoken om het eten te koken. Toen het kampvuur aan was, ging hij aan de slag met het eten en is Mieke met ons terug gereden naar Lockheart voor de palmkaketoes. Komen we onderweg John tegen die ons meldt dat ze er niet zitten. Wat doen we nu? Toch maar besloten door te rijden want beloofd is beloofd. Het is nog vrij vroeg, dus de kans bestaat dat ze nog komen. Laten we heel hard duimen.
In Lockheart aangekomen, geen palmkaketoes. Maar goed, het was pas half vijf, en de vrouw bij de receptie van onze cabin zei dat ze er iedere ochtend en middag zaten. En als het heel stil was, ze zelfs op de grond kwamen om te eten. Ik ging even een stukje lopen, ondertussen stond Bianca bij de auto te kletsen met Mieke. Ik hoor ze ,maar zie ze niet. Dan loop ik een beetje verder van de weg en hoor ze dichterbij komen . Ik laat dat Bianca weten die ook aan de wandel is. Ik zwaai naar haar! en wijs naar mijn oor. En daar vliegt de palmkaketoe in de boom van vanmorgen. Hij of zij eet de noot die er in groeit. Hoog boven op de boom overziet ie alles en we genieten enkele minuten. Want meer is het niet. Maar het voelt als een geschenk uit de hemel. Heel veel mooie foto’s kunnen maken .Goed je kan wel veel op de foto zetten in een kwartier en dat doen we .Als de vogel weg vliegt lukt het me een vliegende foto te maken want zo simpel is dat niet. Toch een mooi einde van de dag. Op deze speciale plek geven we Mieke een mooie tekening van Ria Winters .Een schitterende palmkaketoe ,en dit emotioneel moment zal altijd bij Bianca en mij in onze herinneringen blijven. Hoe speciaal is dat . In de lezing palmkaketoes deel ik deze foto en de kennis over deze vogels .
Ik besef opeens dat het allemaal niet vanzelfsprekend is om de vogels te zien. Dat er geen 100 rond vliegen! Volgen mij halen we 50 niet eens ! Dat zegt al genoeg. Zowel de edel papegaai als de palmkaketoes hebben een eigen territorium en daarin komen de vogel voor. Maar dat we nu tientallen vogels zien vliegen ,nee dat is niet zo! Zeker als John zegt dat 5 palmkaketoes in een boom zeer speciaal is. Nooit bij stil gestaan tot vandaag! Hoe zwaar is het leven hier ! Hoe zwaar is het een territorium te verdedigen. Hoe zwaar is het een populatie in leven te houden. Dat merk ik nu.. Hoe speciaal is het dat wij dit mogen mee maken en zien. Mijn teleurstelling van mijn verwachtingen worden beloond en worden vervangen door een zeer speciaal gevoel .
Ik ben hier. Ik zie het . Ik maak dit mee. Meemaken is beleven. Emoties spelen een rol en de vermoeidheid ook. Maar wow ! Dit is echt zo speciaal !! Oké Jammer dat ik Christina Zdeněk ben mis gelopen .Maar dat is dan maar zo ! Christina doet al het Research werk hier en is naar Aves En daarna moet ze een ander congres bijwonen .Ze komt helaas pas terug op de dag dat wij gaan. Want we gaan een dag eerder dan de planning is .Maar alles gebeurt om een reden, dus komt tijd komt raad. Waarschijnlijk kom ik nog een terug ! Jezus ik ben alweer aan het dromen! Goed dat is niet zo vreemd in het land van de Aboriginals en hun “ dream tijd”…
We gaan terug naar de cabin om een vest te halen en wat te drinken en op naar de campsite van Mieke en Cecil die voor ons zouden koken deze laatste avond. En wat hebben we heerlijk gegeten. Cecil had een soort stoofpot klaargemaakt op het vuur. Een grote pan met bacon, daarop kippepootje, en daar overheen allerhande groente. Ceciel noemt het een potterie uit de bush van Kip groenten bacon fruit en aardappelen. Daarnaast brood , wat ze een “damper” noemen. En omdat het inmiddels donker was en je dus niet goed kon zien wat je at smaakte het nog lekkerder. Op de een of andere manier beleef je het eten dan meer. Ik zou zeggen Master chef! Na het eten nog gezellig marshmallows geroosterd. We krijgen ook kokosnoot. Die kokosnoot is geplukt en ontvelt en de noot word krachtig door Ceciel in stukken gehakt Heerlijk !! Maar aan alle goede dingen komt een eind. Dus ook aan deze avond (tenminste dat dachten we). De heren werden naar huis gebracht door John. Afgesproken dat we morgen uiterlijk 06.30 uur met de terugreis beginnen, omdat het zeker een reis is van 12 uur. Dus weer vroeg op.
Mieke zei dat zij ons graag naar huis wilden brengen, dan konden nog weer even bij ons douchen. Mijn gevoel zegt me dat dat niet het enige was…. Dus snel even alles opgeruimd bij de tent en in de auto op weg naar onze cabin. Daar aangekomen zijn bianca en ik snel weer onze foto’s gaan downloaden op de harde schijf terwijl Cecil en Mieke gingen douchen. En dan denk je dat het moment van afscheid komt, maar wat gebeurde? We konden het niet, dus heeft Mieke zo ongeveer heel de presentatie over de edelpapegaaien zitten bekijken (en luisteren) en Bianca en Cecil zaten samen buiten op de trap van onze cabin te kletsen. Echt over van alles en nog wat. En het werd elf uur, en het werd twaalf uur.
Op een gegeven moment kom je dan toch echt tot de conclusie dat het voorbij is. Dus Ik en Mieke gaan nog even samen met Bianca en Cecil kletsen .En iedere keer wil je dan afscheid nemen en dan begint een van de vier weer te kletsen . Zo is er weer een half uur voorbij, en nog een, hahahaha. Uiteindelijk met tranen in onze ogen afscheid genomen van dit geweldige stel. We mochten niet meer meelopen naar de auto, omdat ook Mieke het dan niet meer zou trekken. Dus uiteindelijk half twee in bed, wekker op 05.15 uur. Gelukkig hebben we al wel gepakt, dus het wordt morgen alleen douchen en aankleden. Dag Iron Range, wat heb je veel bijzonders gebracht. Een onvergetelijke ervaring! Morgen de terug reis met onderweg een bezoekje aan het bescherming traject voor de Gould Amadines. Het zal een zware terugreis zijn zo’n 850 klm naar Cairns..
Bloedpennen, buispennen, bloedveren…… Deze week weer vragen over dit onderwerp en dus deze week in dagboek herhaling van de info
Veel namen die nogal eens door elkaar gebruikt worden. Op verzoek van Thiely een stukje hierover. Nieuwe veren ontwikkelen zich bij een vogel vanuit een veerfollikel die in de huid gelegen is. Deze follikel is te vergelijken met een haarfollikel bij zoogdieren waar haren uit groeien. Voor groei van de veer is aanvoer van voedingsstoffen nodig en dat gebeurt via een bloedvat. Dit is te zien als een rode streep in de schacht van de veer in ontwikkeling. Als deze ontwikkeling voltooid is verdwijnt het bloedvat en bestaat de veer uit dood materiaal, te vergelijken met de nageltoppen van mensen: er is geen bloedcirculatie, er zijn geen zenuwen. Knippen/ kortwieken doet dus ook geen pijn.
© MM
Als tijdens de ontwikkeling van de veer de aanvoer van voedingstoffen onvoldoende is kan deze zich niet goed ontwikkelen. Oorzaken kunnen bijvoorbeeld stress, infectieziekten of voedingsdeficienties zijn. Stresslijnen (witte ´horizontale´ strepen in de veer als je deze tegen het licht houdt) kunnen het gevolg zijn. Maar bedenk wel: als je deze lijnen ziet zijn dit littekens uit het verleden en zeggen niets over het heden. Als normale, jonge pennen met een bloedvat breken bijvoorbeeld door een woeste landing is het belangrijk de bloeding te stelpen. Omdat dit kleine veren zijn gebeurt dit niet zo vaak. Maar met name oudere , grotere veren waar nog een bloedvat in aanwezig is blijven bloeden als ze beschadigd raken.
EHBO: Zo´n veer moet uit de huid getrokken worden; het makkelijkst kan dat gebeuren met een pincet. Die klem je om de basis van de veer, dicht bij de huid en dan een korte ruk. Nabloeden gebeurt bijna nooit. Als dat wel het geval is kun je 2 minuten druk uitoefenen met een gaasje en/ of bijvoorbeeld met een druppel ijzerchloride of wat aluin aanstippen. Zo af en toe een veer die zich niet goed ontwikkelt is geen probleem. Dat kan gebeuren. Maar als er sprake is van veel veren die zich niet goed ontwikkelen, waarbij lang bloedvaten aanwezig blijven in de schacht, waarbij de huls niet verwijderd wordt door de vogel, is het raadzaam contact met een vogeldierenarts op te nemen. Dit om te bespreken en te onderzoeken of er geen sprake is van een achterliggende oorzaak van deze abnormale situatie. Marian Mensink, dierenarts Dierenkliniek de Vogelkelder Kerketuinenweg 3 2544 CV Den Haag Tel. 070-3097550
Een vraag aan de patholoog over Leven of dood Als de vogels bij mij, als patholoog, liggen zijn ze dood. Er zijn veel oorzaken waardoor vogels ziek worden, maar ze gaan slechts dood aan een zeer beperkt aantal gevolgen. Geringe kwaaltjes kunnen met medicijnen en goede zorg verholpen worden. Ernstige zaken, als ze niet tijdens het leven onderkent worden, kunnen lijden tot sterfte. Ik vertel mijn studenten dat dieren (en mensen) dood gaan door een van de vier volgende redenen (of een combinatie ervan): zuurstof gebrek (longen of te weinig rode bloedcellen), te kort aan energie (niet eten) of te weinig water (diarree of niet drinken); en als vierde component "toxinen" ( = giftige stoffen voor cellen) die rechtstreeks cellen aanvallen en kapot maken. In het kort gezegd bestaat “Leven” bestaat uit het zorgen dat cellen kunnen functioneren; zo gauw die dood gaan en niet op tijd vervangen worden houdt het leven op.
In een onderzoeksverslag worden de bevindingen meestal weergegeven per orgaan: Lever en nierafwijkingen. De lever en nieren zijn de organen die o.a. moeten zorgen voor onschadelijk maken en afvoer van giftige (agressieve) stoffen. Als dat onvoldoende lukt, gaat het fout. Longen en darmen. Longen (zuurstof) en darmen (energie) zijn vaak organen waarbij het fout gaat. Het hart met de bloedvaten vormen het logistieke apparaat dat moet zorgen dat voedingsstoffen en zuurstof (via bloed = water) over het lichaam verdeelt worden en dat afvalstoffen naar lever, nieren en longen (CO2) afgevoerd worden. De hersenen en zenuwstelsel. Voor algehele aansturing en leiding zijn er de hersenen die "communiseren" via het ruggemerg en zenuwstelsel.
Er zijn 2 grote groepen problemen: Infectieziekten. Als er infectieziekten optreden zijn het wel weer vooral de lever (bacterien en virussen) , longen (bacterien en schimmels) en maagdarmen (parasieten, bacteriën, virussen en schimmels) die zichtbaar aangetast worden Bij voedingsproblemen zien we veel vaker aanpassingsproblemen van andere organen die voor het regelen van de 'huishouding" moeten zorgen, zoals schildklieren (metabolisme), bijschildklieren (kalk), bijnieren (stress, ontstekingsremming en water- en mineraalhuishouding), en milt (en bursa) voor de afweer (cellen en antilichamen).
Andere zaken als kanker, ouderdomsverschijnselen, ernstige verwondingen komen natuurlijk ook voor.
Dr Gerry M. Dorrestein
Vriendelijke Groet. papegaai@akala.nl
Foto en tekst @ Fam de Moor Foto’s en tekst van andere worden met toestemming gebruikt in ons dagboek, en in dagboek-archief opgeslagen voor hergebruik.
Onze dank hier voor |
